Wednesday, January 26, 2011

Udiapur: Arrival and the Jagdish Temple

It was hard for me to leave Jaipur. Not because I didn't want to go, but because there was a train accident somewhere on the line and the train, which was supposed to leave around 10:30 p.m. was 9 hours behind schedule. I ended up spending a cold and damp night on a train platform with a loud, arrogant American and a group of silent Indians. Because of the humidity and because I was too tired and sleepy to keep moving to stay warm, I got chilled to the bone, not a good thing when one already has a cold. By the time I reached Udaipur I had a nasty chest cough and I am sure I had a slight fever.

Upon arriving I took a rikshaw directly into the area near the City Palace, since most of the sights I planned to see were located in that neighbourhood. After the horrible night in the Jaipur train station I decided to splash out on a comfortable hotel.

The hotel was very clean, and quiet apart from the twice daily 10 minute musical recording that came blasting in from the temple at 10 p.m. and 5 a.m.. It was a tired, scratchy recording, religious music with lots of wailing and strange musical instruments being played. Since I was usually reading in bed by 10 p.m. most nights, it didn't bother me that much and I never lost any sleep because of it. The hotel had the inevitable restaurant on the roof, with a fantastic view over the Jagdish temple:


Það var erfitt að kveðja Jaipur. Ekki af því að mig langaði ekki burt, heldur af því að það varð lestarslys og lestin til Udaipur tafðist um meira en 7 klukkustundir. Lestin átti að fara um kvöldmatarleitið, en kom ekki inn á stöðina fyrr en langt eftir miðnætti. Það var þoka, það var kalt og rakt, og ég varð köld inn að beini. Þar fyrir undan var þarna dónalegur Ameríkani sem tilkynnti mér að þar sem ég væri Íslendingur, þá ætti kuldinn ekki að bíta á mér, eins og það sé einhver vörn gegn svona rökum og andstyggilegum kulda.Ef ég hefði ekki verið orðin illa þreytt og syfjuð á þessum tímapunkti, þá lægi mannandskotinn núna í ómerktri gröf einhvers staðar á milli lestarteinanna.

Hér er færsla úr ferðablogginu sem ég hélt fyrir vini og ættingja:
"Er búin að koma mér vel fyrir á ágætis hóteli í Udaipur. Veðrið er loksins orðið betra, sól en smá svali og því ekki of heitt. Fyrsta daginn hérna staulaðist ég inn á fyrsta veitingastaðinn sem ég kom auga á, og hann reyndist vera líka hótel. Ég fékk hérna fínt lítið herbergi á rúmar 600 Rs. nóttina. Mitt fyrsta verk var samt að fara upp á þak og setjast niður á veitingastaðnum og panta mér grillaða grænmetissamloku og te til að hressa mig við eftir hremmingar undanfarinnar nætur. Samlokan kom og á henni voru eðalgóðir tómatar, hæfilega mjúkir, og ... gúrkusneiðar. Fyrsta skipti sem ég hef borðað grillaðar gúrkur. Þær voru alls ekki slæmar, en það verður að taka fram að ég mæli ekki með að menn prófi þetta heima á Fróni, því gúrkurnar hérna er bragðmeiri en gúrkurnar heima og virðast vera þurrari. Að minnsta kosti voru þessar ekki í mauki.

Beint á móti hótelinu trónir musteri frá 17. öld, Shree Jagdish. Það er gott útsýni yfir það ofan af hótelþakinu. Á kvöldin er það svo lýst upp líkt og kirkjur heima, en með diskóljósum sem breyta um lit. Eini ókosturinn við nálægðina er að um tíuleitið á kvöldin og fimmleitið á morgnana er spiluð hávaðatónlist, alltaf sama lagið, um 10 mínútna langt, úr hátölurum á musterinu, væntanlega til að tilkynna um opnun og lokun."



The Jagdish Temple is lit up at night by disco lights that change colours:





No comments: